1 دامنه کاربرد*
1.1 این روش، مبنایی یکنواخت برای ارزیابی توانایی واحدهای حملونقل در آزمایشگاه، بهمنظور تحمل محیط توزیع فراهم میکند. این کار با قرار دادن آنها در معرض یک برنامه آزمون شامل توالیای از عناصر خطر پیشبینیشده که در چرخههای مختلف توزیع با آنها مواجه میشوند، انجام میگیرد. این روش برای جایگزین شدن با مشخصات مواد یا روشهای آزمون پیش از حمل موجود در نظر گرفته نشده است.
1.2 استفاده از Practice D7386 را برای آزمون بستههای مربوط به محمولههای تکمرسولهای در نظر بگیرید.
1.3 مناسب بودن این روش برای استفاده با مواد خطرناک تعیین نشده است.
1.4 مقادیر بیانشده برحسب واحدهای اینچ-پوند باید بهعنوان مقادیر استاندارد در نظر گرفته شوند. مقادیر ارائهشده در پرانتز، تبدیلهای ریاضی به واحدهای SI هستند که فقط برای اطلاعرسانی ارائه شدهاند و استاندارد محسوب نمیشوند.
1.5 این استاندارد ادعا نمیکند که تمام ملاحظات ایمنی، در صورت وجود، مرتبط با استفاده از آن را پوشش میدهد. کاربر این استاندارد مسئول ایجاد رویههای مناسب ایمنی و بهداشت و تعیین قابلیت اعمال محدودیتهای قانونی پیش از استفاده است.
7 معیارهای پذیرش
7.1 معیارهای پذیرش باید پیش از آزمون تعیین شوند و لازم است وضعیت موردنیاز محصول هنگام دریافت را در نظر بگیرند. سازمانهای انجامدهنده آزمون میتوانند هر معیار پذیرش متناسب با هدف خود را انتخاب کنند. توصیه میشود نوع و میزان آسیب ایجادشده در نمونههای آزمون با آسیبهایی که در طول توزیع و جابهجایی واقعی رخ میدهد، یا با نتایج آزمون ظروف مشابهی که سابقه حمل آنها مشخص است، مقایسه شود.
7.2 در بسیاری از موارد، معیارهای پذیرش میتوانند بهصورت زیر باشند:
معیار 1—محصول فاقد آسیب است.
معیار 2—بسته سالم است.
معیار 3—هر دو معیار 1 و 2.
اغلب، این بدان معناست که ظرف حمل و محتویات آن پس از پایان چرخه آزمون، برای فروش و استفاده معمول مناسب هستند. معیارهای پذیرش تفصیلی ممکن است امکان پذیرش آسیب مشخصی به محصول یا بسته آن را فراهم کنند. شکل و محتوای معیارهای پذیرش، متناسب با شرایط خاص، میتواند تفاوت زیادی داشته باشد. روشها ممکن است از قضاوتهای ساده قبولی-ردی تا سیستمهای امتیازدهی یا تحلیل بسیار کمی متغیر باشند.
8 روش اجرا
8.1 تعریف واحد حمل—واحد حمل را از نظر اندازه، وزن و نوع ساخت توصیف کنید. به 3.2.7 مراجعه کنید. تعیین کنید که جابهجایی ظرف بهصورت دستی یا مکانیکی انجام خواهد شد.
8.2 تعیین سطح اطمینان—سطح شدت آزمون را مشخص کنید. این سطح باید یکی از سه سطح اطمینان از پیش تعیینشده باشد. این سطح باید بر اساس ارزش محصول، میزان مطلوب آسیب پیشبینیشده قابلتحمل، تعداد واحدهای قابل حمل، شناخت محیط حمل یا سایر معیارها از پیش تعیین شود. مگر آنکه شرایط خلاف آن را ایجاب کند، سطح اطمینان II پیشنهاد میشود. سطح اطمینان I آزمونی شدیدتر از سطح II ارائه میدهد. سطح اطمینان III آزمونی با شدت کمتر از سطح II ارائه میدهد. اگر مشخص باشد که چنین تغییراتی رخ میدهند، سطح اطمینان را میتوان بین برنامهها تغییر داد (به بخشهای 10 تا 15 مراجعه کنید). سطوح آزمون استفادهشده باید گزارش شوند. به بخش 18 مراجعه کنید.
8.3 تعیین معیارهای پذیرش—معیارهای پذیرش به وضعیت مطلوب محصول و بسته در پایان چرخه توزیع مربوط هستند. به بخش 7 مراجعه کنید.
8.4 انتخاب چرخه توزیع—یک چرخه توزیع را از میان چرخههای استاندارد موجود که در جدول 1 گردآوری شدهاند انتخاب کنید. DC را انتخاب کنید که بیشترین همبستگی را با توزیع پیشبینیشده داشته باشد. هنگامی که توزیع تعریف نشده است، باید چرخه توزیع عمومی DC-1 انتخاب شود. هنگامی که توزیع مورد انتظار بهخوبی شناخته شده است، میتوان چرخه توزیع ویژه DC-2 را مشخص کرد. هنگام استفاده از DC-2، کاربر برنامههای آزمون را از بخش 9 انتخاب میکند و توالی آزمون را مشخص میسازد (برای جزئیات بیشتر به پیوست X2 مراجعه کنید). برای اهداف DC-3 و DC-13، کف یک بسته منفرد، سطحی است که بسته در پایدارترین جهتگیری خود روی آن قرار میگیرد. کف شناساییشده باید برای تعیین جهتگیری آغازین هر برنامه آزمون در چرخههای توزیع ذکرشده در بالا استفاده شود.
8.5 تدوین برنامه آزمون—با استفاده از توالی ارائهشده در جدول 1 برای چرخه توزیع انتخابشده، یک برنامه آزمون آماده کنید. شدت آزمونها را از برنامههای مرجع به دست آورید. جزئیات شدت برنامه آزمون باید سطوح اطمینان انتخابشده و همچنین توصیف فیزیکی واحد حمل را در نظر بگیرد. بنابراین، جدول 1 به یک برنامه آزمون تفصیلی منجر میشود که شامل توالی دقیق اعمال ورودیهای آزمون به واحد حمل است. برنامههای آزمون مرتبط با هر عنصر، برای شفافسازی تجهیزات و تکنیکهای مورد استفاده در انجام آزمون، به روشهای آزمون موجود ASTM ارجاع میدهند.
8.5.1 نمونه برنامههای آزمون در پیوست X1 ارائه شدهاند.
8.6 انتخاب نمونهها برای آزمون—به بخش 5 مراجعه کنید.
8.7 آمادهسازی نمونهها—به بخش 6 مراجعه کنید.
8.8 انجام آزمونها—آزمونها را مطابق استانداردهای ASTM مرجع و همچنین دستورالعملهای ویژه هر برنامه آزمون انجام دهید.
8.9 ارزیابی نتایج—نتایج را ارزیابی کنید تا مشخص شود آیا واحدهای حمل معیارهای پذیرش را برآورده میکنند یا خیر. به بخش 7 مراجعه کنید.
8.10 مستندسازی نتایج آزمون—نتایج آزمون را با گزارش هر مرحله مستند کنید. به بخش 18 مراجعه کنید.
8.11 پایش محمولهها—در صورت امکان، با پایش محمولههای ظرف آزمونشده بازخورد دریافت کنید تا اطمینان حاصل شود نوع و میزان آسیب ایجادشده توسط آزمایشگاه آزمون با آسیبی که در چرخه توزیع رخ میدهد، همبستگی دارد. این اطلاعات برای برنامهریزی آزمونهای بعدی ظروف حمل مشابه بسیار مفید است.
9 عناصر خطر و برنامههای آزمون
9.1 عناصر خطر و برنامههای آزمون بهصورت زیر دستهبندی میشوند:
