FAR Part 25 Appendix F – بخش II: قابلیت اشتعال بالشتک‌های صندلی (Flammability of Seat Cushions)

(a) معیارهای پذیرش. هر بالشتک صندلی باید معیارهای زیر را برآورده کند:

(1) حداقل سه مجموعه از نمونه‌های آزمونِ بالشتک کف صندلی و پشتی صندلی باید آزمون شوند.

(2) اگر بالشتک با استفاده از یک ماده مسدودکننده حریق ساخته شده باشد، این ماده باید هسته فومی بالشتک را به‌طور کامل دربر بگیرد.

(3) هر نمونه آزمون باید با استفاده از اجزای اصلی (یعنی هسته فومی، ماده شناورساز، ماده مسدودکننده حریق در صورت استفاده و روکش نهایی) و فرایندهای مونتاژ (درزها و بست‌های نماینده) که برای استفاده در محصولات تولیدی در نظر گرفته شده‌اند، ساخته شود. اگر برای بالشتک پشتی نسبت به بالشتک کف از ترکیب مواد متفاوتی استفاده شود، هر دو ترکیب مواد باید به‌صورت مجموعه‌های کامل نمونه آزمون آزمون شوند؛ هر مجموعه شامل یک نمونه آزمون بالشتک پشتی و یک نمونه آزمون بالشتک کف است. اگر نشان داده شود که یک بالشتک، شامل روکش خارجی، با استفاده از آزمون مشعل روغنی الزامات این پیوست را برآورده می‌کند، می‌توان روکش آن بالشتک را با روکش مشابهی جایگزین کرد؛ مشروط بر اینکه طول سوختگی روکش جایگزین، طبق آزمون مشخص‌شده در § 25.853(c)، از طول سوختگی متناظر روکش استفاده‌شده روی بالشتکِ مورد آزمون مشعل روغنی بیشتر نباشد.

(4) در حداقل دو سوم از کل تعداد مجموعه‌های نمونه آزمون‌شده، طول سوختگی ناشی از مشعل نباید به سمت بالشتک مقابل مشعل برسد. طول سوختگی نباید از 17 inches بیشتر باشد. طول سوختگی، فاصله عمودی از لبه داخلی قاب صندلی که به مشعل نزدیک‌تر است تا دورترین نشانه آسیب واردشده به نمونه آزمون در اثر برخورد شعله است؛ این آسیب شامل نواحی مصرف‌شده جزئی یا کامل، زغال‌شدگی یا شکننده‌شدن است، اما نواحی دوده‌گرفته، لکه‌دار، تاب‌برداشته یا تغییررنگ‌یافته و همچنین نواحی‌ای را که ماده در اثر گرما از منبع حرارت جمع شده یا ذوب شده و از آن فاصله گرفته است، شامل نمی‌شود.

(5) میانگین درصد کاهش وزن نباید از 10 percent بیشتر باشد. همچنین، کاهش وزن حداقل دو سوم از کل تعداد مجموعه‌های نمونه آزمون‌شده نباید از 10 percent بیشتر باشد. تمام مواد ریزش‌کرده از بالشتک‌ها و پایه نصب باید پیش از تعیین وزن پس از آزمون دور ریخته شوند. درصد کاهش وزن یک مجموعه نمونه آزمون برابر است با وزن مجموعه نمونه آزمون پیش از آزمون منهای وزن مجموعه نمونه آزمون پس از آزمون، که به‌صورت درصدی از وزن پیش از آزمون بیان می‌شود.

(b) شرایط آزمون. سرعت عمودی هوا در قسمت بالایی بالشتک پشتی صندلی باید به‌طور میانگین 25 fpm±10 fpm باشد. سرعت افقی هوا درست بالای بالشتک کف صندلی باید کمتر از 10 fpm باشد. سرعت‌های هوا باید در حالی اندازه‌گیری شوند که هود تهویه در حال کار و موتور مشعل خاموش باشد.

(c) نمونه‌های آزمون. (1) برای هر آزمون، باید از یک مجموعه نمونه آزمون بالشتک که نمایانگر بالشتک کف و پشتی صندلی باشد، استفاده شود.

(2) نمونه آزمون بالشتک کف صندلی باید دارای ابعاد 18 ±¹⁄8 inches (457 ±3 mm) عرض، 20 ±¹⁄8 inches (508 ±3 mm) عمق و 4 ±¹⁄8 inches (102±3 mm) ضخامت باشد؛ به‌استثنای بست‌های پارچه‌ای و هم‌پوشانی درزها.

(3) نمونه آزمون بالشتک پشتی صندلی باید دارای ابعاد 18 ±¹⁄8 inches (432 ±3 mm) عرض، 25 ±¹⁄8 inches (635 ±3 mm) ارتفاع و 2 ±¹⁄8 inches (51 ±3 mm) ضخامت باشد؛ به‌استثنای بست‌های پارچه‌ای و هم‌پوشانی درزها.

(4) نمونه‌های آزمون باید پیش از آزمون، حداقل به‌مدت 24 ساعت در دمای 70 ±5 °F (21 ±2 °C) و رطوبت نسبی 55%±10% شرایط‌دهی شوند.

(d) دستگاه آزمون. چیدمان دستگاه آزمون در شکل‌های 1 تا 5 نشان داده شده است و باید شامل اجزای شرح‌داده‌شده در این بخش باشد. جزئیات جزئی دستگاه ممکن است بسته به مدل مشعل مورد استفاده متفاوت باشد.

(1) پایه نصب نمونه آزمون. پایه نصب نمونه‌های آزمون از نبشی‌های فولادی تشکیل شده است، همان‌طور که در شکل 1 نشان داده شده است. طول پایه‌های پایه نصب 12 ±¹⁄8 inches (305

±3 mm) است. پایه نصب باید برای نصب نمونه آزمون بالشتک کف و پشتی صندلی، مطابق شکل 2، استفاده شود. پایه نصب همچنین باید دارای یک سینی چکه‌گیر مناسب باشد که با فویل آلومینیومی، به‌گونه‌ای که سمت مات آن رو به بالا باشد، پوشانده شده است.

(2) مشعل آزمون. مشعل مورد استفاده در آزمون باید—

(i) از نوع تفنگی اصلاح‌شده باشد؛

(ii) دارای نازل با زاویه پاشش 80 درجه و ظرفیت اسمی 2.25 gallons/hour در فشار 100 psi باشد؛

(iii) دارای مخروط مشعل 12-inch (305 mm) نصب‌شده در انتهای لوله مکش باشد، با دهانه‌ای به ارتفاع 6 inches (152 mm) و عرض 11 inches (280 mm)، مطابق شکل 3؛ و

(iv) دارای رگولاتور فشار سوخت مشعل باشد که برای تأمین اسمی 2.0 gallon/hour نفت سفید # 2 Grade یا معادل مورد نیاز آزمون تنظیم شده باشد.

مدل‌های مشعلی که با موفقیت در آزمون استفاده شده‌اند عبارت‌اند از Lennox Model OB–32، Carlin Model 200 CRD و Park Model DPL 3400. گزارش‌های منتشرشده FAA مرتبط با این نوع مشعل عبارت‌اند از: (1) گزارش مهندسی نیروگاه شماره 3A، دستگاه آزمون استاندارد حریق و روش اجرا برای مجموعه‌های شیلنگ انعطاف‌پذیر، مورخ March 1978؛ و (2) گزارش شماره DOT/FAA/RD/76/213، ارزیابی مجدد ویژگی‌های مشعل برای آزمون‌های مقاومت در برابر حریق، مورخ January 1977.

(3) کالری‌متر.

(i) کالری‌متر مورد استفاده در آزمون باید از نوع (0–15.0 BTU/ft²-sec. 0–17.0 W/cm²) با دقت ±3% باشد و روی یک صفحه عایق سیلیکات کلسیم به ابعاد 6- inch در 12-inch (152 در 305 mm) و ضخامت ³⁄4-inch (19 mm) نصب شود؛ این صفحه برای قرارگیری در پایه آزمون هنگام کالیبراسیون مشعل، به یک براکت نبشی فولادی متصل می‌شود، همان‌طور که در شکل 4 نشان داده شده است.

(ii) از آنجا که خردشدن صفحه عایق در اثر استفاده می‌تواند موجب ناهم‌راستایی کالری‌متر شود، کالری‌متر باید پایش و در صورت نیاز، نصب آن با استفاده از شیم تنظیم شود تا اطمینان حاصل شود که سطح کالری‌متر با صفحه

نمایان صفحه عایق هم‌سطح و در صفحه‌ای موازی با خروجی مخروط مشعل آزمون قرار دارد.

(4) ترموکوپل‌ها. هفت ترموکوپل مورد استفاده برای آزمون باید از نوع K، دارای غلاف فلزی به قطر ¹⁄16 تا ¹⁄8-inch، پرشده با سرامیک و زمین‌شده، با رسانایی اسمی در اندازه 22 تا 30 American wire gage (AWG) باشند. این هفت ترموکوپل باید به یک براکت نبشی فولادی متصل شوند تا یک شانه ترموکوپل برای قرارگیری در پایه آزمون هنگام کالیبراسیون مشعل تشکیل دهند، همان‌طور که در شکل 5 نشان داده شده است.

(5) چیدمان دستگاه. مشعل آزمون باید روی پایه‌ای مناسب نصب شود تا خروجی مخروط مشعل در فاصله

4 ±¹⁄8 inches (102 ±3 mm) از یک طرف پایه نصب نمونه آزمون قرار گیرد. پایه مشعل باید امکان چرخاندن مشعل به دور از پایه نصب نمونه آزمون را در دوره‌های گرم‌شدن داشته باشد.

(6) ثبت داده‌ها. برای اندازه‌گیری و ثبت خروجی‌های کالری‌متر و ترموکوپل‌ها باید از یک پتانسیومتر ثبت‌کننده یا ابزار کالیبره مناسب دیگری با محدوده مناسب استفاده شود.

(7) ترازوی وزن‌کشی. دستگاه توزین—باید از دستگاهی استفاده شود که با روش‌های صحیح بتواند وزن پیش از آزمون و پس از آزمون هر مجموعه از نمونه‌های آزمون بالشتک صندلی را با دقت 0.02 pound (9 grams) تعیین کند. استفاده از سامانه توزین پیوسته ترجیح داده می‌شود.

(8) دستگاه زمان‌سنج. برای اندازه‌گیری مدت اعمال شعله مشعل و زمان خودخاموشی یا مدت آزمون، باید از کرنومتر یا دستگاه دیگری با کالیبراسیون ±1 second استفاده شود.

(e) آماده‌سازی دستگاه. پیش از کالیبراسیون، تمام تجهیزات باید روشن شوند و سوخت مشعل باید مطابق آنچه در بند (d)(2) مشخص شده است، تنظیم شود.

(f) کالیبراسیون. برای اطمینان از خروجی حرارتی مناسب مشعل، باید آزمون زیر انجام شود:

(1) کالری‌متر را مطابق شکل 4، در فاصله 4 ±¹⁄8 inches (102 ±3 mm) از خروجی مخروط مشعل روی پایه آزمون قرار دهید.

(2) مشعل را روشن کنید، اجازه دهید به‌مدت 2 minutes برای گرم‌شدن کار کند و دمپر ورودی هوای مشعل را تنظیم کنید تا کالری‌متر مقدار

10.5 ±0.5 BTU/ft²-sec. (11.9 ±0.6 w/cm²) را نشان دهد تا از دستیابی به شرایط پایدار اطمینان حاصل شود. مشعل را خاموش کنید.

(3) کالری‌متر را با شانه ترموکوپل (شکل 5) جایگزین کنید.

(4) مشعل را روشن کنید و اطمینان حاصل کنید که ترموکوپل‌ها مقدار 1900 ±100 °F (1038 ±38 °C) را نشان می‌دهند تا دستیابی به شرایط پایدار تضمین شود.

(5) اگر مقادیر کالری‌متر و ترموکوپل‌ها در محدوده مشخص‌شده نباشند، مراحل بندهای 1 تا 4 را تکرار کنید و دمپر ورودی هوای مشعل را تا دستیابی به مقادیر صحیح تنظیم کنید. شانه ترموکوپل و کالری‌متر باید به‌طور مکرر برای حفظ و ثبت پارامترهای کالیبره‌شده آزمون استفاده شوند. تا زمانی که سازگاری دستگاه مشخص آزمون اثبات نشده است، هر آزمون باید کالیبره شود. پس از تأیید سازگاری، می‌توان چندین آزمون را با کالیبراسیون پیش‌آزمون در ابتدا و بررسی کالیبراسیون پس از مجموعه آزمون‌ها انجام داد.

(g) روش اجرای آزمون. قابلیت اشتعال هر مجموعه از نمونه‌های آزمون باید به‌صورت زیر آزمون شود:

(1) وزن هر مجموعه از نمونه‌های آزمون بالشتک کف و پشتی صندلی را که قرار است آزمون شود، با دقت 0.02 pound (9 grams) ثبت کنید.

(2) نمونه‌های آزمون بالشتک کف و پشتی صندلی را مطابق شکل 2 روی پایه آزمون نصب کنید و نمونه آزمون بالشتک پشتی صندلی را از قسمت بالایی به پایه آزمون محکم کنید.

(3) مشعل را به موقعیت خود بچرخانید و اطمینان حاصل کنید که فاصله خروجی مخروط مشعل تا سمت نمونه آزمون بالشتک کف صندلی برابر با 4 ±¹⁄8 inches (102 ±3 mm) باشد.

(4) مشعل را از موقعیت آزمون دور کنید. مشعل را روشن کنید و اجازه دهید به‌مدت 2 minutes کار کند تا مخروط مشعل به‌طور کافی گرم شده و شعله پایدار شود.

(5) برای شروع آزمون، مشعل را به موقعیت آزمون بچرخانید و هم‌زمان دستگاه زمان‌سنج را فعال کنید.

(6) نمونه آزمون بالشتک کف صندلی را به‌مدت 2 minutes در معرض شعله مشعل قرار دهید و سپس مشعل را خاموش کنید. بلافاصله مشعل را از موقعیت آزمون دور کنید. آزمون را 7 minutes پس از شروع قرارگیری بالشتک در معرض شعله، با استفاده از عامل خاموش‌کننده گازی (یعنی Halon یا CO₂) خاتمه دهید.

(7) وزن بقایای مجموعه نمونه آزمون بالشتک صندلی را که روی پایه نصب باقی مانده است، با دقت 0.02 pound (9 grams) و بدون احتساب تمام مواد ریزش‌کرده تعیین کنید.

(h) گزارش آزمون. برای تمام مجموعه‌های نمونه آزمون‌شده مربوط به یک بالشتک صندلی مشخص که آزمون انطباق برای آن انجام می‌شود، باید اطلاعات زیر ثبت شود:

(1) شناسایی و شرح نمونه‌های آزمون مورد آزمون.

(2) تعداد مجموعه‌های نمونه آزمون‌شده.

(3) وزن اولیه و وزن باقیمانده هر مجموعه، درصد محاسبه‌شده کاهش وزن هر مجموعه و میانگین درصد محاسبه‌شده کاهش وزن برای کل تعداد مجموعه‌های آزمون‌شده.

(4) طول سوختگی برای هر مجموعه آزمون‌شده.